Αποσχιστές Παφίτες Σχεδίαζαν να Βομβαρδίσουν την Σήραγγα – Ραγδαίες Εξελίξεις

Σοβαρό επεισόδιο «εθνικής σημασίας» φαίνεται να αποτράπηκε την τελευταία στιγμή, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες, όταν αποσχιστές Παφίτες φέρονται να σχεδίαζαν βομβιστική επίθεση στη σήραγγα, με απώτερο στόχο την πλήρη ανεξαρτητοποίηση της Πάφου και την ανακήρυξή της σε αυτόνομη «Χαλαρή Δημοκρατία του Ακάμα».

Οι Αρχές κινητοποιήθηκαν ύστερα από ύποπτες κινήσεις σε καφενεία της περιοχής, όπου εντοπίστηκαν άτομα να συζητούν χαμηλόφωνα πάνω από φραπέδες μέτριους, χρησιμοποιώντας εκφράσεις όπως «εννά τους κλείσουμε τον δρόμο» και «άμα κλείσει η σήραγγα, ετέλειωσαν». Το επίπεδο συνωμοτικότητας χαρακτηρίζεται από ειδικούς ως «ανησυχητικά σοβαρό για επαρχιακό καφενείο».

Σύμφωνα με διαρροές, το σχέδιο προέβλεπε τη χρήση αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού αποτελούμενου από πυροτεχνήματα Πάσχα, ένα γκαζάκι κάμπινγκ και έντονη απογοήτευση από τις τιμές της βενζίνης. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι το σχέδιο καθυστέρησε όταν κανείς δεν μπορούσε να βρει ποιος «κρατούσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου».

Κατά την έρευνα εντοπίστηκε και μανιφέστο, γραμμένο στο πίσω μέρος απόδειξης σουβλατζίδικου, το οποίο ανέφερε μεταξύ άλλων: «Η Πάφος εν να σταθεί μόνη της. Έχουμε παραλίες, έχουμε παφίτικο, έχουμε χρόνο. Τι άλλο θέλουμε;». Το έγγραφο χαρακτηρίστηκε από αναλυτές ως «ιδεολογικά ασαφές αλλά συναισθηματικά φορτισμένο».

Η Αστυνομία επιβεβαίωσε ότι έγιναν προσαγωγές, ωστόσο οι περισσότεροι αφέθηκαν ελεύθεροι όταν διαπιστώθηκε ότι είχαν απλώς σταματήσει στη σήραγγα για φωτογραφίες με φόντο το ηλιοβασίλεμα. «Ήταν δύσκολο να ξεχωρίσουμε την τρομοκρατία από τον τουρισμό», δήλωσε αξιωματικός.

Την ίδια ώρα, το θέμα πήρε πολιτικές διαστάσεις, με φωνές να ζητούν αυξημένα μέτρα ασφαλείας στη σήραγγα, όπως κάμερες, μπάρες, αλλά και μόνιμη παρουσία παφίτη που να εξηγεί ότι «εν ήταν έτσι όπως το εσκέφτουσασι».

Οι εξελίξεις παραμένουν ραγδαίες, ενώ η κοινή γνώμη παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα, τουλάχιστον μέχρι να ανοίξει η σήραγγα κανονικά και να συνεχίσει η ζωή ως συνήθως, δηλαδή με καθυστερήσεις, κορναρίσματα και την ελπίδα ότι «εννά φτάσουμε κάποτε».