Βλαδιμηρος Βουρβαχιδης
Ζούμε σε καιρούς παράλογους, φίλες και φίλοι. Σε καιρούς που οι τεχνοκράτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κλεισμένοι στα γυάλινα γραφεία τους, μακριά από την τσίκνα και τον ιδρώτα του βιοπαλαιστή ψήστη, σχεδιάζουν το μέλλον μας ερήμην μας. Οι πληροφορίες που φτάνουν στα δημοσιογραφικά γραφεία τις τελευταίες ώρες είναι συγκεχυμένες αλλά άκρως ανησυχητικές και κάνουν λόγο για μια νέα κοινοτική οδηγία που βρίσκεται στα σκαριά, η οποία βάζει στο στόχαστρο το ιερότερο σύμβολο της κυπριακής διατροφής: την παραδοσιακή Κυπριακή πίτα.
Όχι, δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, όσο κι αν θα θέλαμε να είναι. Σύμφωνα με «κύκλους» που γνωρίζουν τα τεκταινόμενα στους διαδρόμους της Κομισιόν, η Ε.Ε. εξετάζει την επιβολή αυστηρών ορίων στην περιεκτικότητα γλουτένης και στο πάχος των αρτοσκευασμάτων που χρησιμοποιούνται για την κατανάλωση κρέατος τύπου «street food». Η αιτιολογία; Η προστασία της δημόσιας υγείας και η καταπολέμηση της παχυσαρκίας. Οι Ευρωπαίοι νομοθέτες φαίνεται να θεωρούν πως η αγαπημένη μας πίτα, με την χαρακτηριστική της ψίχα και την ικανότητά της να απορροφά τα ζουμιά από τα σιεφταλιά, αποτελεί «διατροφική βόμβα» που δεν συνάδει με τα νέα, αυστηρά πρότυπα της «Πράσινης Συμφωνίας» για τη διατροφή.
Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό; Μιλάμε για την απαγόρευση της πίτας όπως την ξέρουμε και την αγαπάμε. Μιλάμε για το τέλος της «τσέπης», αυτού του θαύματος της μηχανικής τροφίμων που χωράει μέσα της έναν ολόκληρο κόσμο γεύσεων. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως προτείνεται η αντικατάστασή της με «εναλλακτικά φύλλα ζύμης», χαμηλής περιεκτικότητας σε υδατάνθρακες, τα οποία παραπέμπουν περισσότερο σε… τορτίγια ή σε εκείνα τα άνοστα, χάρτινα ψωμάκια που σερβίρουν στις χώρες του Βορρά. Φανταστείτε τον εαυτό σας να παραγγέλνει ένα «μικς» και ο ψήστης να σας το τυλίγει σε μια λεπτή, εύθραυστη κρέπα από ρυζάλευρο, η οποία θα διαλύεται με την πρώτη δαγκωματιά, αφήνοντας το σουβλάκι εκτεθειμένο και την αξιοπρέπειά μας κουρέλι.
Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολιτισμική αλλοίωση. Γιατί η πίτα δεν είναι απλώς αλεύρι και νερό. Είναι το όχημα της παράδοσής μας. Είναι η γέφυρα που ενώνει το χοιρινό με το γιαούρτι και τα πίκλα. Πώς θα σταθεί ο Κύπριος φοιτητής, ο εργάτης, ο οικογενειάρχης χωρίς την παρηγοριά της καλοψημένης πίτας; Ποιος νοσηρός εγκέφαλος σκέφτηκε ότι μπορεί να μετρήσει την «πυκνότητα της ζύμης ανά τετραγωνικό εκατοστό» και να κρίνει ότι το εθνικό μας έδεσμα είναι παράνομο;
Κάποιοι θα πουν ότι υπερβάλλω. Ότι κινδυνολογώ. Μακάρι να έχουν δίκιο. Όμως, πού είναι η Κυβέρνηση; Πού είναι οι αρμόδιοι υπουργοί να χτυπήσουν το χέρι στο τραπέζι; Κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου ενώ οι Βρυξέλλες ετοιμάζουν την ταφόπλακα του σουβλατζίδικου; Αν περάσει αυτό το μέτρο, θα δούμε πρόστιμα-φωτιά στους φούρνους που τολμούν να ζυμώσουν «παραδοσιακά», θα δούμε ελέγχους με παχύμετρα στις ταβέρνες και – ποιος ξέρει – ίσως και μαύρη αγορά πίτας σε υπόγεια, λες και διακινούμε απαγορευμένες ουσίες.
Και επειδή οφείλω να είμαι σωστός απέναντι στο λειτούργημά μου, θα σας πω και την τελευταία λεπτομέρεια που αφήνει μια χαραμάδα ελπίδας, ή μάλλον επιβεβαιώνει την τραγελαφικότητα της κατάστασης. Όλος αυτός ο θόρυβος, όλη αυτή η αναστάτωση, φαίνεται να ξεκίνησε από μια παρερμηνεία ενός εγγράφου εργασίας μιας υποεπιτροπής για τη βιώσιμη γαστρονομία, η οποία πρότεινε (ευτυχώς, μόνο ως σκέψη) τη μείωση της χρήσης «βαρέων αλεύρων» στον Νότο. Δεν υπάρχει (ακόμα) υπογεγραμμένη απόφαση. Αλλά, όπως λέει και ο σοφός λαός, «όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά». Σήμερα είναι μια πρόταση σε ένα συρτάρι, αύριο μπορεί να είναι Νόμος του Κράτους. Γι’ αυτό, τρέξτε να φάτε όσο προλαβαίνετε, γιατί με αυτούς που μπλέξαμε, η γλουτένη θα γίνει είδος πολυτελείας.
Περισσότερα σε λίγο…
