Βλαδιμηρος Βουρβαχιδης
Του Βλαδίμηρου Βουρβαχίδη
Είναι κάποιες στιγμές στην ιστορία ενός τόπου που ο χρόνος φαίνεται να παγώνει, μόνο και μόνο για να ξαναρχίσει να τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς μια κατεύθυνση που κανείς, ούτε καν οι πιο οξυδερκείς παρατηρητές της κοινωνικοπολιτικής μας πραγματικότητας, δεν θα μπορούσε να προβλέψει με ακρίβεια. Η Λεμεσός, η πόλη που έχει αναλάβει στις στιβαρές, μπετονένιες πλάτες της το βαρύ φορτίο της οικονομικής ανάκαμψης και της διεθνούς προβολής της νήσου, βρίσκεται και πάλι στο μάτι του κυκλώνα, πρωταγωνιστώντας σε μια εξέλιξη που θα συζητηθεί όσο λίγες. Ζούμε, αγαπητοί αναγνώστες, στην εποχή των μεγάλων ταχυτήτων και των ακόμη μεγαλύτερων ανισοτήτων, και η συμπρωτεύουσα, πιστή στο ραντεβού της με την ιστορία και την καινοτομία, έρχεται να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα της μετριοκρατίας και του εξισωτισμού που – κακά τα ψέματα – έχουν φρενάρει την ολική μεταμόρφωσή της σε ένα αυθεντικό “Μονακό” της Μέσης Ανατολής.
Εδώ και μήνες, στους διάδρομους των κέντρων λήψης αποφάσεων, εκεί όπου το μάρμαρο συναντά το βελούδο και οι αποφάσεις λαμβάνονται με τη συνοδεία παλαιωμένου ουίσκι, υπήρχε μια διάχυτη ανησυχία. Ένας προβληματισμός βουβός, αλλά έντονος. Η εικόνα του παραλιακού μετώπου, του περίφημου Μώλου και της λαμπερής Μαρίνας, είχε αρχίσει να παρουσιάζει ρωγμές. Όχι κτιριακές, προς Θεού, αλλά αισθητικές. Η συνύπαρξη των high-end επισκεπτών, των ανθρώπων που κινούν τα νήματα της παγκόσμιας οικονομίας και έχουν επιλέξει την πόλη μας για να παρκάρουν τα εκατομμύριά τους (και τα γιοτ τους), με το εγχώριο πλήθος που αναζητά απλώς “λίγο αέρα” και ένα φθηνό παγωτό, δημιουργούσε ένα εκρηκτικό μείγμα ασυμβατότητας. Πώς μπορείς να πουλήσεις το όνειρο της απόλυτης πολυτέλειας, όταν δίπλα στην Ferrari περνάει το “πειραγμένο” σκουτέρ και δίπλα στο γκουρμέ εστιατόριο στήνεται πικ-νικ με ταπεράκια;
Οι αρμόδιοι φορείς, αντιλαμβανόμενοι το βάρος της ευθύνης τους απέναντι στο επενδυτικό κοινό που απαιτεί exclusivity, μελέτησαν διεξοδικά το ζήτημα. Έγιναν μελέτες βιωσιμότητας, κοινωνιολογικές αναλύσεις και focus groups με συμμετέχοντες αποκλειστικά κατόχους Gold και Platinum καρτών. Το συμπέρασμα ήταν αμείλικτο: Η μαζικότητα σκοτώνει την ποιότητα. Η δημοκρατία του δημόσιου χώρου, όσο ρομαντική κι αν ακούγεται στα αυτιά των νοσταλγών του παρελθόντος, αποτελεί τροχοπέδη για την αναβάθμιση του τουριστικού και οικιστικού προϊόντος της Λεμεσού. Η πόλη πρέπει να προστατεύσει το brand της, και αυτό απαιτεί γενναίες, ίσως και σοκαριστικές αποφάσεις. Απαιτεί τολμηρές τομές που θα διαχωρίσουν την ήρα από το στάρι, ή για να είμαστε πιο ακριβείς, το χαβιάρι από τα σπόρια.
Και έτσι, φτάνουμε στη σημερινή αποκάλυψη που αλλάζει τον χάρτη της κοινωνικής κινητικότητας στο νησί. Ξεχάστε όσα ξέρατε για ελεύθερη πρόσβαση και βόλτες ανεμελιάς. Από το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, η είσοδος στο παραλιακό μέτωπο της Λεμεσού (από το Παλιό Λιμάνι μέχρι και το Enaerios Parking) θα ελέγχεται αυστηρά. Ειδικές μπάρες και προσωπικό ασφαλείας θα τοποθετηθούν σε στρατηγικά σημεία. Δεν θα ζητείται εισιτήριο, ούτε ταυτότητα, ούτε πιστοποιητικό φρονημάτων. Το διαβατήριο για την είσοδό σας στον παράδεισο της Λεμεσού θα είναι η οικονομική σας επιφάνεια. Κάθε πολίτης που επιθυμεί να πατήσει το πόδι του στο πλακόστρωτο του Μώλου, θα υποχρεούται να ανοίξει το e-banking app του κινητού του και να επιδείξει στον αρμόδιο ελεγκτή τρεχούμενο υπόλοιπο άνω των 50.000 ευρώ (ή το ισόποσο σε κρυπτονομίσματα, κατόπιν ειδικής ρύθμισης). Όσοι δεν πληρούν το εισοδηματικό κριτήριο, θα οδηγούνται ευγενικά σε εναλλακτικές διαδρομές στην ενδοχώρα ή θα τους προτείνεται η επίσκεψη σε πάρκα άλλων επαρχιών, διασφαλίζοντας έτσι ότι η θέα της θάλασσας θα παραμείνει προνόμιο εκείνων που μπορούν πραγματικά να την εκτιμήσουν… οικονομικά.
Περισσότερα σε λίγο…
