Γεώργιος Hersh
Παραμονή Χριστουγέννων. Το Προεδρικό βυθίστηκε στη σιωπή, τα φώτα χαμήλωσαν και ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ύστερα από μια ημέρα γεμάτη ευχές, δηλώσεις και προσεκτικά διατυπωμένες αισιοδοξίες, αποκοιμήθηκε. Εκεί κάπου, ανάμεσα στη Φιλίππα την διπλωματία και τους κουραμπιέδες, ξεκίνησε το όνειρο.
Πρώτος εμφανίστηκε ο Μακάριος Γ΄. Όχι επιβλητικός, αλλά γνώριμος, σαν παλιό πορτρέτο που κατεβαίνει από τον τοίχο για να μιλήσει. Κοίταξε τον Πρόεδρο με βλέμμα ήρεμο και του είπε ότι ειναι γνώριμη η φωνη που ακούει και πως η εξουσία δεν αντέχει χωρίς ιστορική μνήμη. Του υπενθύμισε πως η υπομονή δεν είναι αδράνεια και πως η ισορροπία απαιτεί θυσίες — συνήθως όχι δημοφιλείς.
Λίγο πιο δίπλα, με χαρτιά στο χέρι και ύφος ανθρώπου που δεν εμπιστεύεται εύκολα τα όνειρα, στάθηκε ο Εζεκίας Παπαϊωάννου. Του μίλησε για τον λαό, όχι σαν σύνθημα, αλλά σαν λογαριασμό που πάντα επιστρέφει. Του τόνισε ότι οι μεγάλες λέξεις κουράζουν όταν δεν συνοδεύονται από πράξεις και ότι το «κέντρο» είναι χρήσιμο μόνο όταν ξέρεις από πού ξεκίνησες.
Τρίτος, σχεδόν απρόσκλητος, εμφανίστηκε ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Δεν μίλησε για ιδεολογίες ούτε για ιστορία. Του είπε απλώς ότι σε κάθε κρίσιμο παιχνίδι έρχεται μια στιγμή που δεν υπάρχει σύστημα, σύμμαχος ή δικαιολογία. Εκείνη τη στιγμή είτε παίρνεις την ευθύνη είτε χάνεις την μπάλα. Και μετά, πάντα φταίει ο χρόνος.
Οι τρεις στάθηκαν για λίγο σιωπηλοί. Ούτε ευχές, ούτε συνθήματα. Μόνο βλέμματα που έμοιαζαν να ρωτούν αν ο Πρόεδρος άκουσε πραγματικά ή απλώς ονειρεύτηκε.
Όταν ξύπνησε, ήταν ακόμα νύχτα. Το δέντρο στεκόταν ακίνητο, οι σύμβουλοι κοιμούνταν, και τίποτα δεν πρόδιδε ότι είχαν περάσει από εκεί ο Μακάριος, ο Εζεκίας και ο Μαραντόνα. Μόνο ένα περίεργο βάρος στις αποφάσεις της επόμενης μέρας — σαν να είχαν αποκτήσει ιστορία, ιδεολογία και ένα αριστερό πόδι παραπάνω.
Και ίσως αυτό να ήταν το πραγματικό μήνυμα του ονείρου: ότι τα Χριστούγεννα δεν φέρνουν λύσεις.
