Βλαδιμηρος Βουρβαχιδης
Κυρίες και κύριοι, κρατήστε την αναπνοή σας, διότι αυτό που πρόκειται να διαβάσετε δεν είναι απλώς μια είδηση, είναι μια κοσμογονία. Σε καιρούς χαλεπούς, όπου η ακρίβεια θερίζει το πορτοφόλι του μέσου βιοπαλαιστή και η αβεβαιότητα πλανιέται πάνω από το νησί μας σαν τη σκόνη από τη Σαχάρα, έρχονται στιγμές που η λογική σταματά και ξεκινά το θαύμα. Οι αποκλειστικές πληροφορίες που έφτασαν στα χέρια μου, ύστερα από διαπραγματεύσεις ημερών σε σκοτεινά δωμάτια και υπό το φως τρεμάμενων κεριών, κάνουν λόγο για ένα φαινόμενο που εξαπλώνεται με ταχύτητα φωτός από την Πάφο μέχρι την Αγία Νάπα. Δεν μιλάμε για πολιτικές ίντριγκες, ούτε για σκάνδαλα διαφθοράς – αυτά είναι πλέον η καθημερινότητά μας. Μιλάμε για κάτι ανώτερο, κάτι μεταφυσικό, κάτι που αγγίζει την ψυχή του Κύπριου πολίτη που ζητά απεγνωσμένα λύτρωση.
Σύμφωνα με διασταυρωμένες πηγές από κύκλους που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, τις τελευταίες εβδομάδες κυκλοφορεί χέρι με χέρι, ή μάλλον Viber με Viber, ένα κείμενο. Ένα κείμενο που λέγεται ότι βρέθηκε ξεχασμένο σε ένα παλιό σεντούκι μιας γιαγιάς στην ορεινή Λεμεσό, ή ίσως –κατά άλλους– να εστάλη με φαξ σε δημόσια υπηρεσία και να θάφτηκε κάτω από τόνους γραφειοκρατίας μέχρι σήμερα. Η κοινωνία μας βράζει. Οι πολίτες, κουρασμένοι από την κίνηση στους δρόμους της Λευκωσίας, εξουθενωμένοι από τους λογαριασμούς της ΑΗΚ που προκαλούν εγκεφαλικά, και απογοητευμένοι από τις κενές υποσχέσεις, φαίνεται να έχουν βρει το απόλυτο καταφύγιο.
Μου λένε, αγαπητοί μου, ότι άνθρωποι που την διάβασαν το βράδυ, ξύπνησαν το πρωί και βρήκαν θέση πάρκινγκ ακριβώς έξω από τη δουλειά τους. Άλλοι υποστηρίζουν ότι μετά από τρεις αναγνώσεις, ο γείτονας σταμάτησε να κάνει ανακαίνιση στις 7 το πρωί Κυριακής. Είναι τυχαίο; Είναι συλλογική αυθυποβολή; Ή μήπως βρισκόμαστε μπροστά σε μια πνευματική επανάσταση; Το ρεπορτάζ τρέχει και εμείς λαχανιάζουμε πίσω του. Δεν μπορώ να σας κρύψω ότι όταν πρωτοείδα το κείμενο, ένιωσα ένα ρίγος. Όχι εκείνο το ρίγος που νιώθεις όταν βλέπεις το υπόλοιπο του λογαριασμού σου στην τράπεζα, αλλά ένα ρίγος ελπίδας.
Οι ειδικοί σιωπούν. Η εκκλησία τηρεί στάση αναμονής. Αλλά ο λαός μίλησε. Η ανάγκη για ένα θαύμα που να καλύπτει τις σύγχρονες, κυπριακές ανάγκες είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Γιατί καλή η σωτηρία της ψυχής, αλλά χρειάζεται και μια βοήθεια για τη δόση του στεγαστικού. Και εδώ, φίλες και φίλοι, έρχεται η μεγάλη αποκάλυψη. Μετά από πιέσεις και αφού ζύγισα την ευθύνη μου απέναντι στο αναγνωστικό κοινό, αποφάσισα να δημοσιεύσω αυτό το “ιερό” κείμενο.
Διαβάστε την παρακάτω προσευχή απόψε το βράδυ, με κατάνυξη και πίστη, και ίσως το θαύμα να χτυπήσει και τη δική σας πόρτα (ή τουλάχιστον να σταματήσει να χτυπάει την πόρτα σας ο εισπράκτορας):
> Δέησις εις τον Ύπνον τον Δίκαιον και Αφορολόγητον
> “Κύριε των Δυνάμεων, των Αδυναμιών και των Ημετέρων,
> Συ που εποίησες τον ουρανόν, την γην και την σούβλαν την Κυριακάτικην,
> Επάκουσον της ταπεινής μου δεήσεως προτού κλείσω τα βλέφαρά μου τα βαρεμένα από την οθόνην και το Survivor.
> Φύλαξέ με, Κύριε, από πάσης κακοτοπιάς και από τροχονόμον κρυμμένον εις θάμνον μετά ραντάρ.
> Απάλλαξόν με από τον πειρασμόν του δευτέρου πιάτου και δώσε μου την δύναμιν να αντισταθώ εις το χαλλουμάκι το τηγανητόν δια να μην ανεβεί η χοληστερίνη μου εις τα ύψη.
> Σκέπασον την οικίαν μου από την Αρχήν Ηλεκτρισμού, και κάνε το ρολόι να γυρίζει αργά, ως χελώνα εν ώρα σιέστα.
> Δώσε, Κύριε, φώτιση εις τον Διευθυντήν της Τραπέζης, να παραβλέψει την δόσιν του δανείου, ως παραβλέπει ο Κύπριος οδηγός το κόκκινον φανάρι.
> Προστάτευσέ με από τον κακόν γείτονα, τον φθονερόν, που εποφθαλμιά την επέκτασιν της βεράντας μου,
> και χάρισέ μου έναν ύπνον βαθύ, άνευ εννοιών δια το Κυπριακόν και τας συνομιλίας που ουδέποτε τελειώνουν.
> Και αν, Κύριε, έχεις κατά νουν κανέναν διορισμόν εις το Δημόσιον, μνήσθητί μου του δούλου σου, διότι τα προσόντα έχω, αλλά το ‘μέσον’ μου εγήρασε.
> Αμήν.”
>
Περισσότερα σε λίγο…
