Βλαδιμηρος Βουρβαχιδης
Όταν ακούς για πρώτη φορά τους Traphouse CY, η αντίδραση είναι συνήθως ένα συγκεχυμένο μειδίαμα: ποιοι είναι αυτοί οι τύποι που προσπαθούν να συνδυάσουν χιπ‑χοπ, τραπ και social media aesthetics μέσα σε ένα μόνο βίντεο διάρκειας 2:37; Για να είμαστε ειλικρινείς, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: ναι είναι οι νέοι Backstreet boys, αλλά με περισσότερα tattoo και λιγότερα πουκάμισα.
Η επιστημονική προσέγγιση απαιτεί παρατήρηση, και εδώ μιλάμε για ένα σπάνιο είδος κοινωνιολογικού πειράματος: πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια παρέα με ένα iPhone, ένα φίλτρο VHS και μισό λίτρο Hennessy; Η απάντηση φαίνεται να είναι οι Traphouse CY, που κατάφεραν να μετατρέψουν την τεμπέλικη βόλτα στην Πάφο σε performance art, όπου τα beats είναι τόσο αυθεντικά όσο η αίσθηση ασφάλειας ενός χαλασμένου GPS.
Αν εξετάσουμε τους στίχους, παρατηρούμε ένα ιδιαίτερο φαινόμενο: οι λέξεις χρησιμοποιούνται όπως τα emoji στα μηνύματα, χωρίς λογική σύνδεση ή θεματική συνέχεια. Η “ισχύς” της μουσικής τους δεν βασίζεται σε μελωδία ή flow, αλλά σε αίσθηση ότι κάτι πρέπει να μοιραστεί στα social media. Κάθε νέο single μοιάζει με μικρή αυτοπαρωδία: beats που υποδύονται την ένταση, στίχοι που προσπαθούν να είναι σοβαροί αλλά καταλήγουν να ακούγονται σαν ανακοινώσεις διαφημιστικού σποτ για ενεργειακά ποτά, και οπτικό περιεχόμενο που θυμίζει VHS φοιτητικής ταινίας του ’90.
Η χορευτική τους πλευρά; Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να μιμηθεί τις κινήσεις τους με ελάχιστη προπόνηση και ένα ζευγάρι oversized sneakers, ενώ η προσπάθεια να δείξουν “cool” μοιάζει περισσότερο με πειραματική performance art για να κάνει το κοινό να γελάσει. Τα tattoo, οι αλυσίδες και τα καπέλα πλαϊνά δεν προσθέτουν τίποτα πέρα από ένα είδος επιφανειακής ταυτότητας που υποκαθιστά την ουσία.
Στην πραγματικότητα, οι Traphouse CY είναι κάτι πολύ πιο βαθύ από μουσικό φαινόμενο. Είναι κοινωνιολογικό πείραμα, ένα μελέτημα της σύγχρονης νεολαίας: πώς η εικόνα, η τεχνολογία και ένα μισό λίτρο Hennessy μπορούν να δημιουργήσουν φαινομενικό “status” χωρίς κανένα πραγματικό ταλέντο. Το κοινό τους φαίνεται να είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ιδέα του να παρακολουθεί το ανέλπιστο, το παράλογο και το ημιτελές σαν να είναι επαναστατική τέχνη.
Κλείνοντας, μπορούμε να πούμε ότι οι Traphouse CY δεν είναι απλώς ένα μουσικό σχήμα· είναι η ζωντανή απόδειξη ότι με λίγο θράσος, λίγη τεχνολογία και μισό λίτρο Hennessy μπορείς να πείσεις μια ολόκληρη γενιά ότι αυτό που βλέπει είναι κάτι σημαντικό. Αν αυτό δεν είναι φαινόμενο της εποχής μας, τότε τι είναι;
Για του λόγου το αληθές, και για να μην χάνουμε χρόνο με το… «ταλέντο» τους, περάσαμε τους «στίχους» τους σε πρόγραμμα AI – και, τι έκπληξη, το flow είναι τουλάχιστον 6–7 φορές καλύτερο.(SIXSEVEN)
